سرانه ورزشی مناطق حاشیه‌ای؛ جوانان محلات محروم کجا ورزش کنند؟

به گزارش کاپیتان‌نیوز؛ در استانی که همواره با بالاترین نرخ‌های بیکاری و آسیب‌های اجتماعی دست‌وپنجه نرم می‌کند، ورزش نه ابزاری برای تفنن، بلکه کارآمدترین پادزهر برای نجات نسل جوان از دام اعتیاد، بزهکاری و یأس فردی بوده است. به طور تاریخی، خاستگاه اصلی قهرمانان نامدار کرمانشاه در بوکس، کشتی، وزنه‌برداری و فوتبال، کوچه‌ها و محلات کارگری و کم‌برخوردار نظیر جعفرآباد، دولت‌آباد، شاطرآباد و چمن بوده است؛ مناطقی که فقر امکانات در آن‌ها با غیرت ورزشی جبران می‌شد.

اما طی سال‌های اخیر، اجرای ناقص و کاسب‌کارانه سیاست‌های خصوصی‌سازی (به‌ویژه ماده ۸۸ قانون تنظیم بخشی از مقررات مالی دولت) و واگذاری اماکن دولتی به بالاترین قیمت پیشنهادی، فاجعه‌ای خاموش را در جغرافیای حاشیه‌ای کرمانشاه رقم زده است. سالن‌ها و زمین‌هایی که با پول بیت‌المال برای خدمت به مناطق محروم ساخته شدند، اکنون به دست پیمانکارانی افتاده‌اند که برای جبران اجاره‌های سنگین، شهریه‌های گزاف طلب می‌کنند. امروز هزینه یک سانس تمرین ساده یا ثبت‌نام در یک کلاس پایه، بخش قابل توجهی از درآمد ماهانه یک خانواده کارگری را می‌بلعد.

این چرخه معیوب، عملاً ورزش را برای کودکان و نوجوانان حاشیه شهر به کالایی لوکس و دست‌نیافتنی تبدیل کرده است. نوجوانی که با درهای بسته سالن‌ها به دلیل ناتوانی در پرداخت شهریه روبه‌رو می‌شود، گزینه‌ای جز خیابان، پرسه در قهوه‌خانه‌ها و پناه بردن به سرگرمی‌های کاذب پیش رو ندارد. غفلت دستگاه‌های سیاست‌گذار از پیوست‌های اجتماعی توسعه ورزش، نه تنها سرانه واقعی ورزش را در این محلات به صفر نزدیک کرده، بلکه جریان کشف استعداد را در مبدأ خشک کرده است. کرمانشاه برای کاهش آسیب‌های اجتماعی نیازمند تزریق یارانه ورزشی و بازگشایی رایگان یا بسیار ارزان درهای سالن‌ها در مناطق حاشیه‌ای است؛ پیش از آنکه هزینه‌های درمانی و قضایی ناشی از این آسیب‌ها، چندین برابر بودجه ورزش به جامعه تحمیل شود.